Pagina's

maandag 11 april 2016

Review: Where Water Comes Together with Other Water: Poems

Where Water Comes Together with Other Water: Poems Where Water Comes Together with Other Water: Poems by Raymond Carver
My rating: 5 of 5 stars

Raymond Carver is goed, verschrikkelijk goed. Poëzie over zijn eigen leven (en dus Het Leven), telkens met een verhalend element, een ervaring of een gebeurtenis als kern. Niet puur beschouwend of esthetisch maar realistisch, als bekentenissen en/of herinneringen. Steeds over de menselijke liefde, die soms lelijk is, soms zwak, soms donker, soms zoek en ook sterk, subtiel, mooi...
Meer Carver graag!

View all my reviews

dinsdag 29 maart 2016

Review: A Cup of Sake Beneath the Cherry Trees

A Cup of Sake Beneath the Cherry Trees A Cup of Sake Beneath the Cherry Trees by Yoshida Kenkō
My rating: 4 of 5 stars

Geschreven in 1300 en oneffen. Gewoonweg wonderlijk, eenvoudig, wijs en mooi. Net als de titel.
Fijn, vond ik persoonlijk, dat hij verwijst naar Zhuangzi, Murasaki Shikibu, Lao Tzu en Sei Shōnagon. Alle vier, samen met Yoshida Kenkō zelf, warm aanbevolen.

View all my reviews

maandag 21 maart 2016

Review: De vernietiging van de mens

De vernietiging van de mens De vernietiging van de mens by Luigi Pirandello
My rating: 5 of 5 stars

Twaalf korte verhalen. Elk verhaal verschilt in veel opzichten van de andere verhalen, toch zijn ze allemaal pure Pirandello: verhalen over de haast absurde onmogelijkheid om te zijn wie we willen zijn, te doen wat we willen doen, zelfs te voelen en denken wat we willen voelen en denken, finaal de onmogelijkheid te begrijpen wat ons (droevig, pijnlijk) bestaan is. Hoe kort ze ook mogen zijn, ze omvatten allemaal hele levens, het leven zelf. Soms hartverscheurend droevig, niet in het minst omdat alles zo herkenbaar is in elk van onze levens: de destructieve liefde, de liefdevolle haat, de onbreekbare zwakte... Soms hoopgevend. Over geloof, liefde, dood, ziekte, wrok, spijt, hoop. Altijd over de tragische en onvatbare contradicties van ons bestaan. Ieder verhaal is ronduit prachtig, sommige (De vernietiging van de mens, Het geloof, De terugkeer, Eén te veel, Een geranium in de avond, Op een dag) overtreffen in een tiental pagina's ganse oeuvres van andere auteurs.
Mijn exemplaar uit 1993 kocht ik voor 50 cent bij de verkoop van afgeschreven boeken uit een bibliotheek, het is in perfecte staat, alsof geen mens het gelezen heeft in al die jaren. Een niet te begrijpen meevaller.

View all my reviews

Review: De Glembays

De Glembays De Glembays by Miroslav Krleža
My rating: 4 of 5 stars

De Kroatische Krleža (1892-1981) is in ons nietig deel van de wereld eerder een onbekende auteur en dat is spijtig. Bewonderaars van prachtige, lange, meanderende zinnen, van een rijke en gevarieerde woordenschat en van een intelligente, satirische toon moeten Krleža zeker proberen. Op de rand van het verstand en De Kroatische god Mars zijn absoluut meesterlijk!
De Glembays staat net een trapje onder die twee omdat het geheel minder samenhangend is en omdat Krleža hier soms ver gaat in gedetailleerde beschrijvingen en opsommingen, waarmee hij dan wel weer op treffende wijze het duffe, saaie, op andermans naam en faam drijvende milieu waarin de Glembays zich bewegen illustreert.
Het boek vraagt dan ook soms een weinig doorzettingsvermogen, natuurlijk kan je net als ik deed de mindere stukken oppervlakkig lezen, zoals ook de personages soms ongeïnteresseerd maar steeds de schijn ophoudend naar elkaars monologen luisteren. Gelukkig wordt dit het ganse boek door beloond met schitterende, dikwijls monumentale zinnen à la Carlo Emilio Gadda en Marcel Proust. De wonderlijke zinnen zijn werkelijk reden genoeg om dit boek te lezen of zelfs te herlezen. Een keuze is onmogelijk en daarom volledig willekeurig, toch twee voorbeelden:
"Op de tweede rij, in het gedempte bruine licht, in een witte kanten jurk met een crèmekleurige parasol en lange zwarte handschoenen tot aan haar ellebogen, wit als albast, zat kolonelsvrouw Olga Warronigg, geflankeerd door twee Theresienburgse generalesses; Ramong, hoezeer hij zich ook de gebeurtenissen tussen Regensburg en Wagram trachtte te concentreren, dacht voortdurend aan Olga; aan die drie letters van haar, p.p.c., en ook aan haar schoonheid die alle generalesses in de schaduw stelde (al die meelijwekkende apothekersgedrochten), hij dacht aan het duistere zwart van haar handschoenen, donker als de donkerste viooltjes, dat op dat moment het einde zo schitterend symboliseerde, het einde van alles waarom het leven hem de moeite waard had geleken, hij dacht aan hoe deze bleke, albasten vrouw in de volle luister van haar schoonheid in zijn armen had geslapen, naakt leek ze wel van fluweel, uit haar steeg de geur van een donkere, giftige, onderaardse, diep in de onderwereld kolkende stroom op, en morgen zou ze niet op deze planeet zijn, ze zou vervagen als een schim voor zonsopgang, ze zou geruisloos vervliegen, en hij zou hier alleen achterblijven, met heel zijn schande en zijn stommiteit."
"In die zieke en walgelijke sfeer van hypocriete, op baantjes azende ambtenaren waarin voltallige generaties van onze hoge ambtenaren leefden en stierven, oplosten als in wierookdamp, met de zoetige, vieze bijsmaak van het Spaanse ceremonieel, blauw bloed en carrière cultiveerden onder de dictatuur van paragrafen en het Hongaarse feudum, in een dergelijke giftige atmosfeer nestelde zich in de hoge ambtenarenhersens een grauw en lamlendig scepticisme, een zwartgallige, fundamenteel pessimistische gemoedstoestand die men alleen op zeldzame momenten met materialistische uitspattingen wist te overstijgen, want 'vroeg of laat gaat alles hoe dan ook naar de bliksem'!"

View all my reviews

zondag 20 maart 2016

Review: Thief of Time

Thief of Time Thief of Time by Terry Pratchett
My rating: 4 of 5 stars

Typische Terry Pratchett en dus fantastisch plezant om lezen. In alle geval fantastisch plezant voor wie van fantasy houdt want veel fantastischer dan Pratchett ze maakt vind je ze niet, of het zou op Discworld moeten zijn.
In Ankh-Morpork op Discworld is een jongen (niet echt een mens, veel fantastischer) van plan in opdracht van een vrouw (ook niet echt een mens) en met de hulp van een assistent (een Igor) een klok te bouwen die de tijd accuraat (echt accuraat) meet, maar daarmee ook de tijd zal stoppen (echt stoppen). Een veger en zijn helper (ook niet echt...) proberen dit te voorkomen.
Ondertussen doet Death, samen met de vier ruiters van de Apocalyps en Ronny, de vijfde ruiter die ermee ophield voor ze beroemd werden en nu melkboer is, hun best om de snoodaard -of zijn het snoodaards?- (ook niet echt een mens -of mensen?) te stoppen. Pralines als dodelijke wapens, Death of Rats, een Yeti (zeer interessante informatie over de Yeti), de kleindochter van Death, Mrs. Ogg, The Way of Mrs. Cosmopolite, een incarnerende abt etc. het verhaal bevat evenveel lekkers als een doos pralines en je weet ook nooit volledig vooraf wat het zal worden.
In Thief of Time is dat bijna altijd verrassend lekker. Het meest verrassende is echter dat onder deze fantastische historie ook een behoorlijk wijsgerige, levensbeschouwelijke laag schuilt, die ik in zijn andere boeken toch niet echt opgemerkt heb. Niet alleen zijn er de diepe wijsheden van mevrouw Cosmopolite, zoals "There's no time like the present", die niet enkel op ironische wijze de draak steken met bond-zonder-naamwijsheden maar ook tonen dat die simpele, onhippe spreuken wijzer zijn dan veel mensen beseffen. Door de gebeurtenissen in Thief of Time komen namelijk ook onderwerpen als Tijd en wat het is Mens te zijn aan bod. Op schalkse, luchtige, fantastische manier verweven met de waanzinnige stroom van het verhaal werpen ze een fris licht op die duistere zaken en hebben ze mij alvast dieper doen nadenken dan menig serieus, new age, zelfontplooiing, 'word wie je bent', 'ontdek jezelf', choucroutetherapie, Opel Mantra's en Tibetaanse yoghurt blablabla-geeuw-welkeverdwaaldezielenleestdezerommeltoch?-boeken.
Eén ding is in alle geval duidelijk: Always remember Rule One!

View all my reviews

maandag 14 maart 2016

Review: Pour que tu ne te perdes pas dans le quartier

Pour que tu ne te perdes pas dans le quartier Pour que tu ne te perdes pas dans le quartier by Patrick Modiano
My rating: 0 of 5 stars

Pour que tu ne te perdes pas dans le quartier (prachtige titel!) is pas het tweede boek dat ik lees van Modiano (Catherine Certitude even niet meegerekend) en toch is zijn stijl zonder moeite te herkennen. Modiano doet iets raar, wonderbaarlijks met taal. Met vrij eenvoudige zinnen en woordenschat (zeker proberen in het Frans te lezen), het is bijna gewoontjes, schept hij een sfeer die zeldzaam is in de literatuur. Het verhaal en de structuur, de opbouw, de personages zijn buitengewoon. Hij vertelt niet alles, er wordt veel gezwegen, de klank van een stem is belangrijk, er is twijfel of herinneringen echt zijn, er zijn dromen, veel ontbreekt. Het lijkt of iemand vertelt wat hij zich herinnert van het verhaal. Alles baadt in een dromerige en vreemd melancholische atmosfeer. Zonder bruuske sprongen, stroomt het verhaal door verschillende periodes verder. Als bij een brede, diepe rivier die door zijn omvang schijnbaar traag passeert maar een groot volume verplaatst, zit er veel kracht in wat niet gezien wordt. Het heden en verleden hangen op mysterieuze wijze samen en beïnvloeden elkaar zonder dat de personages, wij, de mens, dat mechanische kunnen doorgronden. Erg zweverig en diepgaand is dat, toch vertelt Modiano een concreet, mooi verhaal met eenvoudige taal. Kleine magie met woorden voor boekenwormen met een aanleg voor hoofdelijke afwezigheid en diepe spinsels over tijd, geheugen en werkelijkheid.

View all my reviews

maandag 7 maart 2016

Review: Aantekeningen uit het ondergrondse

Aantekeningen uit het ondergrondse Aantekeningen uit het ondergrondse by Fyodor Dostoyevsky
My rating: 5 of 5 stars

Geniaal, vind ik. Het eerste deel is scherp, grappig en intelligent, een stem die later opnieuw klinkt bij schrijvers als Charles Bukowksi, Hunter S. Thompson en Jan Arends (Keefman en het leven van Arends zelf tonen opmerkelijke gelijkenissen met Aantekeningen uit het ondergrondse). Dostojevski haalt op prachtige wijze uit naar de bekrompenheid van de mens.
In het tweede deel breekt de protagonist zichzelf af in pijnlijke herinneringen aan zijn lafheid, mensen- en zelfhaat, vertwijfeling, onmacht, liefdeloosheid en -waanzinnige wisselvalligheid- aan hun tegengestelden. Hij slaagt er niet in het 'levende leven' te leven en toch leeft hij daardoor meer dan de heren waar hij alles aan vertelt. Zijn paradoxale biecht/aanklacht ontleedt de problematische situatie van de mens op wrange wijze. Dostojevski in een gebald meesterwerkje dat nog niets aan wezenlijkheid verloren heeft.

View all my reviews

Review: De vrouw van een ander en de man onder het bed

De vrouw van een ander en de man onder het bed De vrouw van een ander en de man onder het bed by Fyodor Dostoyevsky
My rating: 3 of 5 stars

Een lichtgewicht Dostojevski, jawel. Een komische zedenkomedie in pocketformaat, die net de 60 pagina’s haalt. Bij voorkeur in één sessie te lezen. Hoewel Aantekeningen uit het ondergrondse zeker ook humor bevat trekt Dostojevski in dit niemendalletje volledig de komische kaart.
Een klein, irritant mannetje is ontzettend jaloers en wil zijn vrouw betrappen met een minnaar. Maar om zelf zijn gezicht niet te verliezen wil hij niet dat iemand dat weet en dus probeert hij zogezegd ‘de vrouw van een ander’ -een vriend van hem- te betrappen op overspel. Tijdens die poging raakt hij in gesprek met een vermoedelijke minnaar. Het gesprek is verschrikkelijk, het gaat niet vooruit, eerder achteruit, opzij, in horten en stoten naar nergens, omdat het irritante mannetje een zielenpoot zonder ruggengraat is en zich voor het minste verontschuldigt én zich door het minste beledigd voelt. Je denkt als lezer voortdurend “man, zeg nu eens eindelijk wat je wil zeggen!” Uiteindelijk komt er actie en daaruit blijkt dat het irritante mannetje werkelijk een vod is.
In het tweede deel denkt het zielige mannetje zijn vrouw op heterdaad te kunnen betrappen na een beschamende situatie in de opera. Ook deze poging loopt helemaal fout, en in tegenstelling tot het eerste deeltje is dit verhaaltje echt grappig, zelfs hilarisch op momenten. In dit tweede deel komt ‘de man onder het bed’ op de proppen. Andermaal bewijst de vodderige labbekak dat hij niet meer is dan een keffend schoothondje zonder moed of kracht, een klein zielig mormeltje dat uit angst naar alles blaft en over zijn te lange haren valt als het probeert te lopen.
Niet onmiddellijk een aanrader zou ik zeggen. Wie Dostojevski al kent kan het lezen om een andere kant van hem te zien of uit volledigheid. Het is trouwens wel een erg mooi uitgegeven dingetje, ook leuk natuurlijk.


View all my reviews

zondag 6 maart 2016

Review: Waarom naar dieren kijken

Waarom naar dieren kijken Waarom naar dieren kijken by John Berger
My rating: 1 of 5 stars

Tegenvaller van formaat -gelukkig van klein formaat (pocket 93 p.). Het varken aarde, Ver weg in Europa en Sering en Vlag van John Berger zijn prachtige boeken met wondermooie verhalen waaruit een verlangen naar een eenvoudige, liefdevolle wereld spreekt.
De essays in Waarom naar dieren kijken zijn semi-filosofische probeersel die vooral wazig en onbegrijpelijk blijven. Ik heb geen twee zinnen na elkaar gelezen die ik werkelijk begreep. Het ligt waarschijnlijk aan mij, haha. Het is allemaal nogal langdradig en vergezocht wat Berger ons wil vertellen. Zo is er een essay over het 'ideale' veld. Tja. Daarin staan dan zinnen als: "Alle gebeurtenissen bestaan als definieerbare gebeurtenissen dankzij hun relatie met andere gebeurtenissen. Je hebt de gebeurtenissen die je in de eerste plaats (maar niet per se uitsluitend) hebt gezien, gedefinieerd door ze in verband te brengen met de gebeurtenis van het veld, dat tegelijkertijd zowel letterlijk als symbolisch de 'grond' is van de gebeurtenissen die er plaatsvinden." Euh? Het boekje staat vol van dergelijke wartaal.
Je kent misschien die generator van wetenschappelijk teksten waarmee studenten van het MIT ooit een fantastische hoax uithaalden (zie https://pdos.csail.mit.edu/archive/sc...), wel dit boekje van Berger is volgens mij gewoon gecreëerd door een generator van diepzinnige teksten over de relatie tussen de mens en de natuur.

View all my reviews
"Waarlijk vreemd vermag alleen te zijn wat menselijk is". Wisława Szymborska